Zembla over Google
- op 31 maart 2006
- door Wessel
- in Commentaar
0
En Zembla ging er inderdaad flink tegenaan: veel bekende en onbekende deskundigen kwamen aan het woord. Het merendeel was behoorlijk kritisch en gaf een spooky beeld van de met afstand meestgebruikte zoekmachine.
Vooral verontrustend was de Nederlandse directeur Marc Duijndam, die geen tijd bleek te hebben om alle nieuwe Google-diensten uit te proberen en bovendien niet wist hoe lang Google alle zoekgegevens van gebruikers bewaart. Waarom beloofde hij niet dat alsnog uit te zoeken? Of weet hij wel hoe het zit, maar heeft hij in de gaten dat Google misschien niet voldoet aan de Nederlandse wetgeving of Europese richtlijnen? Werk aan de winkel kortom voor het College Bescherming Persoonsgegevens.
En ook maakt de uitzending terecht melding van dat Google zichzelf censureert in China. Eens te meer is duidelijk dat Google graag wat van zijn principes inlevert in ruil voor een marktaandeel in een groot land. Hier beloofde Duijndam overigens wél een officiële Google-verklaring te zullen leveren.
Maar hoe zit het met de overige kritiek?
- Dat scholieren en studenten een mythisch beeld hebben van de zoekcapaciteiten van Google, is inderdaad waar. Maar kun je dat Google wel aanrekenen? Zijn het niet de docenten die het hier totaal laten afweten? Zou er niet op elke basisschool verplichte lessen moeten komen over informatie zoeken op internet?
- Zembla suggereert dat je het woonadres kunt achterhalen van een internetter aan de hand van zijn ip-adres. Onzin. Je kunt er alleen de eigenaar van een domein mee achterhalen, niet het adres van elke inbellende internetgebruiker. Bovendien heeft Google hier helemaal niets mee te maken.
- Het nieuwe Google-zoeksysteem om medische gegevens in ziekenhuizen te doorzoeken is inderdaad dubieus. Maar het lijkt erop dat Google hier alleen maar de zoektechnologie levert, niet de data verzamelt. Het CBP moet zich dus niet op Google richten, maar op de artsen en instellingen die de medische gegevens leveren.
Het optimaliseren van websites voor Google is een verhaal apart. Zembla wekt de indruk dat de de manier waarop Google zoekresultaten sorteert een ‘zuiver’ principe is en zoekmachinemarketeers dat principe dankzij trucjes bezoedelen. Ook dat is een te simpele voorstelling van zaken. Google sorteert in principe op de kwaliteit van de content (gemeten aan de hand van externe links en andere criteria), maar ook de technische kwaliteit speelt nadrukkelijk mee. Zo is bekend dat Javascript en Flash zich niet laten indexeren. Een webmarketingbureau dat dergelijke technische obstakels wegneemt, is volkomen legitiem bezig en bevordert juist de zuiverheid van de Google-sortering. Natuurlijk zijn er ook inferieure bureaus, maar heb je die niet in elke branche? Die mag je toch niet als voorbeeld gebruiken om de hele branche over één kam te scheren?
Hoe geraffineerd de Zembla-journalisten te werk gaan, blijkt wel uit hun vraag aan Michon Cirkel over een nepsite die hij maakte: “Wist je dat je illegaal bezig was?” Het venijn zit in het suggestieve woordje ‘illegaal’ – alsof zoekmachinemarketeers niet alleen de algemene voorwaarden van Google, maar ook nog de wet overtreden. Sinds wanneer is er een wet die zoekmachineoptimalisatie reguleert?
Al met al dus geen sterke uitzending van Zembla, maar het blijkt nog erger. Jos van Helvoort, docent aan de Haagse Hogeschool, geeft op zijn weblog een inkijkje in de Zembla-keuken:
De documentairemakers zijn namelijk ook opnamen wezen maken bij een werkcollege dat ik gaf over het beoordelen van informatiebronnen. Aan de hand van een voorbeeld ga ik in zo’n werkcollege in gesprek met studenten over zaken als betrouwbaarheid, actualiteit, volledigheid en gebruiksgemak van (in dat geval) een platte html-tekst. Was een leuk college waar we wel wat last hadden van de rondlopende cameraploeg en interviewer maar waar mijn studenten enthousiast, gemotiveerd en kritisch aan deelnamen.
Maar dat was niet waar het Zembla-team naar op zoek was. In een kort gesprek voor de lopende camera na afloop van het half uurtje opnamen werd mij één vraag gesteld en die luidde: of het ook niet mijn ervaring was dat studenten (door de interviewer steevast aangeduid met ‘scholieren’) alles wat met Google gevonden wordt voor zoete koek slikken. Daar sta je dan als docent die zojuist heeft laten zien dat jonge mensen ook heel volwassen kunnen omgaan met wat ze op het internet vinden.
Het paste dus niet zo in hun straatje en van de Haagse Hogeschool was (behalve de lector HRM Sylvia van de Bunt) dan ook niet meer te zien dan het sfeerbeeld van de computerwerkplekken en de boekenkasten van onze hogeschoolbibliotheek.
Als dit verhaal waar is, dan was Zembla duidelijk niet op zoek naar de waarheid, maar op zoek naar quotes en beelden om zijn eigen Google-aanval aan te kleden. Een kwalijke zaak voor een tv-programma dat zich profileert met onderzoeksjournalistiek.
» bekijk de uitzending: Zembla
Lees ook:
Recente reacties