Hoe evil kan Google worden?
Misschien is het dat ik een beetje calvinistische trekken heb, maar ik krijg maar niet genoeg van de China-kwestie. En wederom is er een goede aanleiding, want het komt niet vaak voor dat Google – althans Sergey Brin – zelfkritiek heeft. De Associated Press tekent op:
[...] Sergey Brin acknowledged the dominant internet company has compromised its principles by accommodating Chinese censorship demands. He said Google is wrestling to make the deal work before deciding whether to reverse course.
Meeting with reporters near Capitol Hill in Washington, Brin said Google had agreed to the censorship demands only after Chinese authorities blocked its service in that country.
Tot zover de spijtbetuigingen, nu komt de Afdeling Excuses aan het woord:
Google’s rivals accommodated the same demands – which Brin described as “a set of rules that we weren’t comfortable with” – without international criticism, he said.
“We felt that perhaps we could compromise our principles but provide ultimately more information for the Chinese and be a more effective service and perhaps make more of a difference,” Brin said.
Wired gaat nog een stap – wat zeg ik: tien stappen – verder en stelt de vraag: wat als Google werkelijk evil is? Misschien krijgen we dan wel de volgende Google-diensten:
- Google Torture
- Google Murder
- Google Blackmail
- Google Infidelity
- Google Nudity
Wat deze denkbeeldige diensten betekenen, moet u zelf maar nalezen.
Erg hilarisch allemaal, maar met journalistiek heeft dit weinig te maken – het is meer een column met vrijdagmiddaghumor. Maar vooruit, het is vrijdagmiddag als we dit schrijven, dus nu mag het. We trekken gelijk een flesje wijn open en gaan nog even van de zomerzon genieten, hoe calvinistisch we ook zijn. En vannacht gaan we dromen van Google Torture.
Chris Sherman: boosheid om China-censuur is overdreven [update]
Afgelopen dinsdag gaf Chris Sherman, associate editor van Search Engine Watch en directeur van Searchwise, een lezing in Amsterdam. Daarin ging hij ook in op de heikele China-kwestie: had Google wel of niet moeten toegeven aan de eisen van de Chinese overheid? In het nieuwste nummer van vakblad InformatieProfessional, dat tevens de lezing organiseerde, vat hij zijn nogal onorthodoxe standpunt kort en bondig samen:
Een vraag die bijna nooit wordt gesteld is wat de Chinezen hier zelf van vinden. Afgaand op mijn eigen ervaringen in China denk ik dat de meeste Chinezen beslist liever hebben dat de zoekmachines de resultaten censureren dan dat ze wegblijven uit China. De reden hiervoor? Slechts een relatief klein aantal onderwerpen wordt gecensureerd. Bovendien weten veel Chinese gebruikers hoe ze willekeurig welke site waar dan ook ter wereld kunnen bereiken via de alom beschikbare proxyservers.
Bovendien lijkt de Chinese regering geneigd tot hervormingen, al willen ze de timing strak in de hand houden. In antwoord op een vraag van een journalist over de censuur van zoekmachines in China, zei premier Wen Jiabao onlangs: we ‘verzekeren het recht en de vrijheid om informatie op het internet te gebruiken’.
Het is dan ook nogal ironisch dat terwijl de critici van censuur de blik op China gericht houden, zo’n 25 landen, waaronder Frankrijk en Duitsland, bepaalde censuurbepalingen hebben opgelegd aan zoekmachines.
Dezelfde argumenten gebruikte hij ook op de lezing. Maar daar noemde hij nog een extra argument: vanaf google.cn zouden gebruikers via slechts één muisklik kunnen doorklikken naar de ongecensureerde google.com, net zoals de Nederlandse Google ook een link heeft naar de Amerikaanse versie.
Is de censuur dus echt zo gemakkelijk te omzeillen? Eerlijk gezegd weiger ik dit te geloven, maar ik laat me graag overtuigen door verklaringen van Chinese gebruikers. Maar ja, die lezen deze weblog niet.
update 7 juni
De censuur lijkt inderdaad niet zo simpel te omzeilen, zo blijkt uit een ANP-bericht vandaag. De Chinese autoriteiten hebben de internationale versie van de zoekmachine Google geblokkeerd, aldus Reporters Without Borders. Alleen de door Peking erkende versie Google.cn mag in China worden bekeken.
Geheimhouding
Google is groot geworden door enorme bergen informatie te ontsluiten, maar over Google zelf is relatief weinig bekend. Aldus de Los Angeles Times in een achtergrondartikel. Een aardige soundbite van een financieel analist:
“It’s somewhat of a paradox. Google’s whole purpose is to make information easier to access – unless, of course, you want to know information about Google.”
Bij nadere bestudering blijkt dat het artikel op twee gedachten hinkt: enerzijds gaat het over de grotendeels geheime Google-technologie, anderzijds over het feit dat er over de financiële huishouding en de strategie weinig bekend is. Die twee lopen in het hele verhaal een beetje door elkaar heen.
Toch gaat het om twee totaal verschillende discussies, een technische en een financieel-economische. Wat het eerste betreft: dat Google zijn technologie geheimhoudt, is niet meer dan normaal. Coca-cola weet ook al meer dan een eeuw lang zijn recept geheim te houden en er is niemand die daar een punt van maakt – zolang we maar cola kunnen blijven drinken.
Dat het Google-zoekalgoritme geheim is en blijft, is eigenlijk zelfs een zegen voor de gebruiker. Stel je voor dat iedereen wist hoe Google zijn zoekresultaten sorteert. De hoeveelheid zoekmachinespam zal binnen afzienbare tijd zó veel zijn toegenomen, dat Google een stuk minder bruikbaar en betrouwbaar wordt. Uiteindelijk heeft niemand daar wat aan, zelfs de spammers niet.
Dan is er het punt van de financieel-economische geheimhouding. Je kunt er lang en breed over door filosoferen, maar de essentie wordt treffend verwoord door Ellen Siminoff van zoekmachine-marketingbureau Efficient Frontier:
“Google has taken an approach that, in everything from their IPO on down, the less information they convey, the better. They don’t have to provide more metrics to Wall Street because people are buying the stock anyway.”
Met andere woorden: zolang kopers van Google-aandelen niet wat kritischer worden, zal Google ook niet meer openheid betrachten. Wat valt daar nog aan toe te voegen? Misschien moeten de aandelen maar eens flink kelderen.
Veel wol en weinig essentie dus, maar de analyse in de Los Angeles Times krijgt aan het eind toch een intrigerend staartje:
There’s another big barrier to disclosure: Google is really complicated. Schmidt said he relied on a team of engineers with a background in physics to calculate how the company was performing from financial, technological and operational standpoints. The Google system is such “a complex box,” Schmidt said, that when he wants an update, “I have to have a one-hour meeting with the physicists to get it all right.”
If Google were to start releasing specific data, he said, the company’s market valuation could swing by billions of dollars in a single day because investors don’t understand how those metrics fit into the big picture.
Vrij vertaald zegt de Google-directeur: meer openheid zou de buitenwereld alleen maar in verwarring brengen en tot onverstandige keuzes verleiden. Het lijkt wel een beetje de drogreden van de Chinese overheid: de meeste burgers zijn maar simpele zielen en te veel informatie zou alleen maar de stabiliteit van het land in gevaar brengen. Gelukkig maar dat Google niet zo ver gaat als China door loslippige lastpakken ook nog eens monddood te maken.
Censuur in de praktijk [update]
Bestuurskundige en voormalig Xs4all-medewerker Kirsten Verdel verblijft in China voor een vrijwilligersproject. In een column op Webwereld beschrijft ze hoe internetcensuur in de praktijk werkt:
Het 40-jarig ‘jubileum’ van de Culturele Revolutie werd niet openlijk herdacht. Zoek je anno 2006 in China op Google naar de term ‘Culturele Revolutie’, dan krijg je alleen de melding dat deze zoekopdracht wetten schendt.
[...] Via internet probeer ik contact te houden met het thuisfront. De 7.864 kilometer naar Nederland lijken dankzij e-mail, MSN en nieuwssites niet te bestaan. Maar soms zitten er hobbels in de digitale snelweg naar Europa. De Chinese internetcensuur gaat verder dan een blokkade op de zoekterm ‘Culturele Revolutie’. Zo is de toegang tot www.wikipedia.org volledig geblokkeerd. Dat heeft waarschijnlijk te maken met de vijftiende verjaardag van de protesten van 1989 op het Plein van de Hemelse Vrede. Die werden op Wikipedia in 2004 uitgebreid beschreven waarna de site gefilterd werd.
Ook de complete cache van Google en de nieuwssite van de BBC zijn ontoegankelijk. Op Google kun je niet zoeken naar woorden als ‘Falun Gong’, want dan wordt de melding ‘Kan doelnetwerk niet bereiken’ gegenereerd. Om onduidelijke redenen zijn bijvoorbeeld ook alle blogspot.com-websites niet te bereiken, Hotmail ligt regelmatig ‘plat’ en Gmail werkt slechts sporadisch. Soms zijn proxy servers een oplossing, maar de meeste Chinezen hebben daar helaas geen verstand van.
Bedrijven als Microsoft en Google werken mee aan de censuur. Op MSN kun je geen naam aannemen met ‘opruiende’ woorden. Dan komt de melding: “Dit artikel bevat verboden taalgebruik. Verwijder a.u.b. het verboden taalgebruik uit uw artikel.” Ook Google is voor een groot deel gecensureerd. Net als de Chinese zoekmachine Baidu (voor bijna 3 procent in handen van Google).
En de gevolgen voor het volk? Verdel citeert een professor:
“De staatscensuur gaat ver. Op radio, televisie en in kranten zul je nauwelijks een onvertogen woord horen vallen. Maar nu ook het internet wordt gecontroleerd, wordt het wel erg moeilijk om de Chinese geschiedenis op een objectieve en eerlijke manier over te dragen aan nieuwe generaties.”
Want op scholen en universiteiten leren studenten bijvoorbeeld hooguit dat Mao voor 70 procent goed was en voor ’slechts’ 30 procent foute dingen heeft gedaan. Dat is de officiële lijn van de overheid. Het tien meter hoge standbeeld van Mao op het campusterrein van Shangxi University staat er dan ook nog goed onderhouden en trots bij.
update 26 mei
Wikipedia heeft een ingang over Kirsten Verdel, die een heel ander licht werpt op de columnist. Het lijkt wel een brochuretekst, het wemelt van de gekleurde, subjectieve passages. Gelijk al in de tweede zin wordt een klein succesje opgehemeld:
Al op haar eerste dag als statenlid werd een mede door haar geschreven motie over bio-brandstof unaniem aangenomen.
Wikipedia noemt niet alleen feiten, maar gaat – geheel tegen de eigen richtlijnen in – ook in op persoonlijke motieven:
Ze vond dat ze niet aan kon blijven als bestuurslid: [...]
Haar boodschap werd onder andere verwoord in het Rotterdams Dagblad: [...]
En als uitsmijter nog wat politieke praat:
De overwinning lijkt te danken aan de toon waarop lijsttrekker Peter van Heemst en zijn campagneteam (Tom Pauka, Kirsten Verdel, Hans Kombrink en Richard Moti) de Rotterdammers toespreken. Andere partijen worden niet aangevallen. Het eigen verhaal, waarin bruggen bouwen tussen Rotterdammers en een socialere en sterkere stad centraal staan, blijkt een positief bindende manier te zijn om het vertrouwen van de kiezers te winnen.
Als we doorklikken naar de bewerkingsgeschiedenis, blijkt dat vooral ip-adres 194.109.199.254 in belangrijke mate heeft bijgedagen aan de totstandkoming van deze Wikipedia-ingang. Via traceroute leidt dit ip-nummer naar het domein justice.xs4all.nl, een Xs4all-gebruiker dus. Vervolgens komen we via Google uit op de log van een chatsessie, waaruit blijkt dat dit domein gerelateerd is aan gebruiker Locuta. Even verderop stelt deze gebruiker zich voor als… Kirsten.
Heeft Verdel zelf haar eigen Wikipedia-ingang volgestopt met PvdA-reclame? Laten we hopen van niet, want dat zou niet passen bij iemand die zich zo openlijk afkeert van internet als propaganda-kanaal.
De timing van Google Trends
In Netkwesties schreef ik het al vier jaar geleden: Google heeft niet alleen briljante ontwikkelaars, maar ook briljante pr-medewerkers in dienst. De laatste maanden lijkt vooral ex-president Ronald Reagan het lichtende voorbeeld. Stijgen de binnenlandse problemen je naar de lippen? Ga snel de ruimte in en lanceer een krankzinnig Star Wars-plan om de aandacht af te leiden!
Ook de pr-afdeling van Google heeft soortgelijke trekken. Krijgt Google kritiek vanwege zijn coulante opstelling jegens China? Ga net als Reagan snel de ruimte in en introduceer binnen enkele weken een indrukwekkende, maar volstrekt nutteloze dienst met satellietbeelden van Mars. En krijgt Google steeds meer kritiek op het jarenlang bewaren van zoekacties? Start onmiddellijk een nieuwe dienst die ook gebruikers laat profiteren van deze immense databank: Google Trends.
Het resultaat: de marketingwereld staat weer te juichen om weer zo’n handige Google-service. En ach, die privacy-kritieken? Google Trends laat toch eens te meer zien dat Google geen snode bedoelingen heeft? Waar maken we ons toch zo druk om? De wereld wordt toch alleen maar beter van Google?
Nogmaals Google en China
Afgelopen zaterdag keek NRC-correspondent Garrie van Pinxteren terug op haar verblijf in China. Een zeer inzichtelijke beschouwing die impliciet ook de heikele relatie tussen Google en China verheldert. Hieronder enkele fragmenten.
Over China in het algemeen:
Wij mogen het [de westerse democratie - gP] dan zien als superieur aan het communisme, het fascisme en aan de fundamentele islam, maar China’s leiders denken daar heel anders over.
Vanaf het begin van de openstelling van China, die door China’s voormalig leider Deng Xiaoping in 1979 werd ingezet, hebben China’s leiders er binnen de communistische partij nooit doekjes om gewonden: de overname van westerse technologie en kennis is helemaal niet gericht op een omvorming van de Chinese ideologie, maar op de versterking van de Chinese natie. China moet voor alles voorkomen dat het uiteindelijk zal worden opgeslokt door westerse mogendheden, die er altijd op uit zijn om China ideologisch te corrumperen, te verzwakken en om de onafhankelijke Chinese staat uiteindelijk omver te werpen.
Over het belang van informatie voor China:
Ik denk dat China helemaal niet de geleidelijke weg op wil naar democratie volgens westers model. Net als Chinese leiders heeft Hu de meeste andere Chinese leiders heeft Hu ook weinig op met glasnost, omdat juist die nieuwe openheid de Sovjet-Unie in zijn ogen ten val heeft gebracht. De Chinese leiders zijn voor niets zo bang als voor instabiliteit en chaos.
Chaos kan in de ogen van de Chinese autoriteiten al snel ontstaan als gewone burgers aan de haal gaan met informatie die niet voor hen is bestemd en die ze door hun beperkte ontwikkelingsniveau niet op de juiste waarde kunnen schatten. Een dergelijk standpunt leidt logischerwijs en structureel tot censuur van het internet en tot beperking van de persvrijheid.
Dat de WHO in 2003 dacht dat China zijn lesje had geleerd, toen het na internationale druk meer openheid gaf over de besmettelijke longziekte sars, lijkt me dan ook een duidelijk geval van wishful thinking. Voortaan zou China meer openheid van zaken geven over rampen en ziekten, want het land zou hebben ingezien dat je met het achterhouden van informatie op den duur alleen maar meer ellende aanricht, verwachtte de WHO.
Maar bij een grote milieuramp eind vorig jaar in de Noord-Chinese stad Harbin reageerden de autoriteiten precies zoals bij het begin van de sars-epidemie. Ze hielden de ramp net zo lang geheim totdat de paniek door geruchten zo sterk was geworden dat ze wel openheid van zaken moesten geven.
Over zakendoen met China:
Veel buitenlandse zakenmensen geloven dat hun aanwezigheid in China eraan bijdraagt dat China een opener, democratischer land wordt. Toch zie je in de praktijk juist dat buitenlandse bedrijven zich eerder aan de Chinese normen en waarden aanpassen dan omgekeerd. Het zijn niet de multinationals die China’s bedrijfsleven hervormen, maar het is de Chinese overheid die de buitenlandse bedrijven precies daar inpast waar China ze het hardst nodig heeft.
[...] Yahoo is niet het enige internetbedrijf dat China helpt bij het uitoefenen van censuur. Op de Chinese versie van de zoekmachine van Google in China kun je geen informatie vinden die de Chinese overheid ongeschikt acht voor haar burgers, en ook Cisco en Microsoft werken binnen de kaders die de Chinese overheid stelt. In die zin heeft niet het westen China, maar China de manier van opereren van westerse bedrijven veranderd.
Juist op het gebied van het internet is de westerse toegeeflijkheid aan Chinese eisen een pijnlijke blamage. Toen China zich een paar jaar terug explosief begon te ontwikkelen als één van de belangrijkste internetgebruikers ter wereld, verwachtten velen dat juist internet hét breekijzer zou worden waarmee westerse normen en waarden China onherroepelijk zouden veranderen in een land dat net als wij transparantie, vrijheid van informatie en daardoor uiteindelijk ook de meerpartijendemocratie zou gaan omarmen. Dat is niet gebeurd, en het is verre van zeker dat dat in de toekomst wel gaat gebeuren.
Multinationals hebben, vaak terecht, het idee dat ze niet om de enorme Chinese markt en om China’s goede en goedkope productiemogelijkheden heen kunnen, als ze de toekomstige groei van hun bedrijf willen veiligstellen. Ze verdedigen hun gedrag in China door te stellen dat ze anders die aantrekkelijke Chinese markt domweg niet op komen. Veel westerse zakenmensen zijn waarschijnlijk ook gewoon blij met een sterke, autoritaire staat, met een land zonder vakbonden waar voldoende goedkope en hardwerkende werknemers voor de multinationals beschikbaar zijn.
China: Yahoo geen haar beter dan Google
Internetprovider Yahoo helpt de Chinese regering bij het inperken van de vrijheid van meningsuiting en gaat in die taak verder dan de wet eist. Dat heeft de internationale journalistenbelangenvereniging Verslaggevers Zonder Grenzen (RSF) woensdag gezegd in verband met de veroordeling van de dissident Jiang Lijun, zo meldt de Volkskrant.
Jiang kreeg in 2003 vier jaar gevangenisstraf wegens staatsondermijning. Hij werd veroordeeld op basis van een conceptemail die hij op zijn Yahoopagina had staan. In de email stonden voorstellen voor de verdere democratisering van China, wat door aanklagers werd beschouwd als het deelnemen aan ’subversieve activiteiten die tot doel hebben het gezag van de Communistische Partij te ondermijnen’.
Het is niet voor het eerst dat Yahoo door RSF wordt beschuldigd van het verlenen van zeer soepele medewerking aan opsporingsonderzoeken naar de overtreding van staatsveiligheidsvoorschriften. Yahoo heeft nog niet gereageerd op de jongste beschuldiging dat het bedrijf ‘collaboreert’ met de Chinese regering. Volgens RSF komt er echter steeds meer bewijs dat Yahoo nauw samenwerkt met de Chinese autoriteiten om een zo groot mogelijk deel van de Chinese internetmarkt veilig te stellen.
NRC Handelsblad heeft een interessant achtergrondverhaal:
De Chinese machthebbers krijgen hulp uit de VS bij het afschermen van internet. Het bedrijf Secure Computing levert hier de software voor.
Italiaanse privacyzorgen om Google – of de ethiek van het indexeren
Niet alleen het College Bescherming Persoonsgegevens maakt zich steeds meer zorgen om Google, ook het Italiaanse broertje Garante per la protezione dei dati personali is wakker geworden. Uit een ANP-bericht:
Aanleiding is een klacht van een Italiaanse vrouw, die voor een misdrijf had moeten terechtstaan, maar inmiddels is vrijgesproken. Toen zij zichzelf googlede, merkte zij echter op dat bij de zoekresultaten nog allemaal verouderde hits bovenaan staan waarin zij nog als verdachte wordt aangemerkt.
Google Italia had verklaard daar niets aan te kunnen doen, aldus de krant la Repubblica vrijdag op zijn website. Daarom heeft de overheidsinstantie Garante besloten het moederbedrijf aan te schrijven.
De Garante vindt dat burgers foutieve informatie over zichzelf die hoge ogen scoort op zoekmachines, makkelijker moeten kunnen corrigeren. Gedetailleerde instructies hiervoor moeten duidelijk op www.google.it komen te staan.
Op zich is het een goede zaak dat burgers kunnen optreden tegen foutieve informatie op internet, maar in hoeverre kun je daar Google op aanspreken?
Betekent dit dat Google nog heiliger dan de paus (over Italië gesproken) moet zijn? En als Google besluit om webpagina’s uit zijn index te verwijderen omdat de daarop genoemde personen daarvan schade kunnen ondervinden, waar ligt dan de grens? Wordt Google straks massaal bestookt met ‘ont-indexeringsverzoeken’ van mensen die vinden dat ze schade lijden door informatie op bepaalde webpagina’s?
Waarom niet het probleem bij de oorzaak aanpakken, namelijk die pagina’s zelf? Bijvoorbeeld een heldere wet die gebiedt dat verdachten alleen nog maar met hun initialen mogen worden aangeduid?
Kortom: een ingewikkelde ethische discussie, die minder zwart-wit is dan het op het eerste gezicht lijkt.
Google verdedigt China-beleid
Heeft de pr-afdeling van Google soms ingegrepen? Gaf het bedrijf aanvankelijk tegenover sommige journalisten toe dat de gecensureerde Chinese versie bepaald niet ideaal was, nu is directeur Eric Schmidt opeens veel minder genuanceerd en verdedigt hij met verve zijn beleid. Enkele citaten op MSNBC:
“We believe that the decision that we made to follow the law in China was absolutely the right one.”
“I think it’s arrogant for us to walk into a country where we are just beginning to operate and tell that country how to operate.”
“There are many cases where certain information is not available due to local law or local custom.”
Dat het hier niet zomaar om ‘lokale gewoonten’ gaat, maar om een aperte inbreuk op de mensenrechten, vergeet Schmidt gemakshalve maar even.
Overigens is aardig te lezen wat de Chinese naam wordt van Google: Gu Ge, dat zoiets als Vallei Lied zou moeten betekenen, wat dat ook mogen zijn. Gu Ge? Dat klinkt een beetje als… als… ja, als een ijverige onderdaan die trouw is aan zijn vaderland. Nomen est omen.
Google waarschuwt voor schadelijke sites
Posted by laterna on February 14, 2007 · Leave a Comment
Op Marketingfacts:
Een goede zaak, want Google wordt bij uitstek door onervaren internetgebruikers gebruikt. Maar de meeste bezoekers van Marketingfacts zijn het er niet meer eens. Sommigen trekken, om hun gelijk te halen, zelfs demagogische vergelijkingen.
Toch is er één reactie die hout snijdt:
Inderdaad, dat kan tot interessante juridische conflicten leiden: straks gaat een onnozele internetgebruiker, wiens pc crasht door een website waarvoor Google niet had gewaarschuwd, de zoekmachine hier nog voor verantwoordelijk stellen.
Filed under Commentaar · Tagged with ethiek, Google