Hoe nieuwsarchieven meestal ontsloten zijn: paginering

Je ziet ze vooral vaak op weblogs: nieuwsarchieven die al het oude nieuws keurig pagineren. Op elke pagina vind je een lijstje van tien nieuwskoppen, ieder met een link naar een aparte pagina met het volledige bericht. Met een bladerfunctie onderaan de pagina spring je van pagina 1 naar pagina 2, naar pagina 3, enzovoorts.

Deze manier van navigeren lijkt veel op de manier waarop Google zoekresultaten presenteert:

Of soms wordt de bladerfunctie simpelweg ingekort tot bijvoorbeeld:

Het bladeren door overzichten die over meerdere pagina’s zijn uitgesmeerd kom je kortom overal tegen op het web. Maar is een wijdverbreide methode ook automatisch een goede methode? Vaak wel, maar niet als het gaat om paginering.

Pagineren is een slechte ervaring voor bezoekers

Om de vergelijking met Google-zoekresultaten even verder door te trekken: als je zelf een zoekterm intikt in Google en je een lijst van gevonden pagina’s krijgt, hoeveel treffers bekijk je dan? De eerste 3, de eerste 10, de eerste 30? Als je een doorsnee gebruiker bent: waarschijnlijk hooguit de eerste 10, en vaak nog minder dan dat.

Uit onderzoek blijkt dat internetgebruikers steeds ongeduldiger worden en al lang niet meer de moeite nemen om na de eerste 10 treffers door te klikken naar het vervolg. Internet is een snel medium, internetgebruikers zijn ongeduldig en hebben een groeiende afkeer van lange overzichten. Een navigatiebalk met de mogelijkheid om naar de volgende pagina met 10 treffers te gaan, en weer een pagina met nog meer treffers, en weer een pagina: het is vaker een afhaakmoment dan een aanmoediging om door te gaan.

Pagineren is ook slecht voor Google

Al vaker heb ik het geschreven: een slechte ervaring voor menselijke bezoekers gaat opvallend vaak samen met een slechte ervaring voor zoekmachines. Zo ook hier. Internetgebruikers haken op zeker moment af, maar Google doet dat ook. Natuurlijk is Google prima in staat om al je tientallen overzichtspagina’s door te fietsen en vandaaruit de volledige berichten te vinden. Maar Google doet dat niet. Op veel sites zie je hetzelfde patroon: vanuit de homepage volgt Google een linkje of drie en de rest laat hij zitten – die zit te ver weggestopt.

Je kunt eenvoudig zelf de proef op de som nemen. Installeer bijvoorbeeld de Firefox-plugin SearchStatus. Als je na installatie gaat surfen, dan zie je rechts onderaan elke webpagina die je bezoekt de pagerank, een getal van 0 tot 10 waarmee Google de reputatie van die pagina classificeert (het groene balkje, niet het blauwe).

Duik nu eens diep in een willekeurig nieuwsarchief, bijvoorbeeld dat van Marketingfacts of Emerce. Bijna overal zie je hetzelfde beeld: nieuwsberichten met een pagerank van 0. Dat betekent dat Google zo’n pagina óf nog helemaal niet heeft ontdekt, óf wel heeft ontdekt maar er geen waarde aan hecht. Wat kun je daaraan doen?

Een XML-sitemap is niet voldoende

De standaardoplossing voor problemen met vindbaarheid in Google is om een XML-sitemap te maken met een volledige inhoudsopgave van je hele site. Zo’n sitemap is niet bedoeld voor menselijke bezoekers, maar alleen om zoeksystemen op de hoogte te houden van wijzigingen op je site.

Aan de hand van de XML-sitemap ziet Google voortaan precies welke pagina’s op je site nog ontbreken in zijn index. Veel contentmanagementsystemen genereren standaard XML-sitemaps, of hebben daar speciale plugins voor. Een kind kan de was doen.

Probleem opgelost? Niet helemaal. Natuurlijk wordt een website nooit slechter van een extra XML-sitemap. Maar een XML-sitemap heeft wel een belangrijke SEO-beperking: hij verbetert wel de vindbaarheid van dieperliggende pagina’s, maar niet de reputatie oftewel de pagerank. Webpagina’s krijgen pas reputatie als ze goede en duurzame links van andere pagina’s krijgen – vanaf de eigen website of vanaf andere sites.

Die duurzaamheid is een probleem bij chronologische paginering. Een recent nieuwsbericht is eerst vindbaar via overzichtspagina 1 (met nieuwsberichten 1 t/m 10), een paar dagen/weken later via overzichtspagina 2 (met nieuwsberichten 11 t/m 20), daarna overzichtspagina 3, enzovoorts. Naarmate het archief groeit, schuift dat bericht verder door en is het steeds een andere overzichtspagina (4, dan 5, dan 6, dan …) die ernaar linkt. De kans is groot dat dat bericht altijd op pagerank 0 blijft steken. Google houdt van duurzaam gestructureerde websites en niet van links die eerst op de ene en dan op de andere overzichtspagina staan.

Hoe het beter kan: een platte linkstructuur

Om oude nieuwsberichten wat pagerank te bezorgen, moeten we dus zorgen voor links vanaf vaste pagina’s, niet vanaf wisselende pagina’s. De simpelste oplossing: maak één lange overzichtspagina met links naar álle oude nieuwsberichten, ook al zijn het er meer dan duizend. In feite laat je dus gewoon de paginering weg. Hou je nog maar één enkele vaste pagina over.

Deze radicale oplossing lost in ieder geval het probleem op van de slechte Google-vindbaarheid. Als de homepage van je website rechtstreeks linkt naar deze overzichtspagina, dan zijn alle oude nieuwsberichten precies twee muiskliks verwijderd van de homepage. Zelfs zonder een XML-sitemap zal Google al je oude berichten vinden.

Wel blijft er nog een ander probleem: een overzichtspagina met honderden of zelfs meer dan duizend links is een slechte ervaring voor je bezoekers (plus een zware belasting voor je cms, dat hiervoor uitgebreide selecties moet uitvoeren). Maar ook daar valt prima iets aan te doen. Allereerst een redactionele ingreep: maak tussenkopjes, bijvoorbeeld om de maanden aan te geven. Dan kunnen bezoekers gerichter in een bepaalde periode zoeken. Bijvoorbeeld alleen de laatste drie maanden. Of alleen het voorjaar van 2005.

Zelfs met tussenkopjes blijft die overzichtspagina nog heel lang. Een tweede ingreep is meer technisch van aard: maak al die tussenkopjes in- en uitvouwbaar. Een voorbeeld is dit nieuwsoverzicht op Klimaatnieuws.nl:

Als je een specifieke maand zoekt, hoef je alleen maar die maand uit te vouwen (onderstaand plaatje is niet klikbaar, ga daarvoor naar Klimaatnieuws.nl):

En als je in een langere periode zoekt, kun je álle maanden uit het hele overzicht in één keer uitvouwen. Op internet zijn veel scripts te vinden voor dit soort uitvouwsystemen, zoek daarvoor op ‘folding menu’. Ze zijn zo gemaakt dat zoekmachines feitelijk alleen maar uitgevouwen maanden zien en dus ook alle nieuwsberichten probleemloos zullen vinden.

Hoe het nóg beter kan: inhoudelijk linken

Niet alle hyperlinks zijn gelijk voor Google. Een link naar een andere pagina met soortgelijke inhoud telt zwaarder dan een link naar een pagina over een heel ander onderwerp. Hoe meer relevante links, hoe beter je reputatie in Google.

Hoe groter je nieuwsarchief, hoe meer raakvlakken er ontstaan tussen al die nieuwsberichten. Daarom: zorg ervoor dat die naar elkaar linken. Niet alleen voor Google, maar ook voor bezoekers is dat prettig. Als die bezoekers vanuit een externe site rechtstreeks op een nieuwsbericht op jouw site uitkomen, dan maak je het ze makkelijk door ze direct te verwijzen naar soortgelijke berichten. Hoeven ze niet je hele nieuwsarchief door te spitten.

Doelgericht hyperlinks aanbrengen tussen nieuwsberichten is wel heel arbeidsintensief. Eigenlijk zou je dit al moeten doen tijdens het schrijven van een nieuwsbericht, niet pas achteraf. Gelukkig zijn er foefjes om een bestaand archief achteraf te verrijken met inhoudelijke links. Bij veel nieuwsberichten zie je bijvoorbeeld onderaan een rijtje gerelateerde berichten. Zoiets als:

In veel contentmanagementsystemen kunnen deze gerelateerde links automatisch worden gegenereerd. Bij WordPress heb ik goede ervaringen met de plugin YARPP (Yet Another Related Posts Plugin). Deze plugin beoordeelt op basis van titelwoorden, categorieën, trefwoorden en andere kenmerken in hoeverre twee nieuwsberichten met elkaar verwant zijn.

Er is een nadeel aan dit soort plugins: ze zijn slecht voor de performance van je site. In principe moet voor elk nieuwsbericht een ingewikkelde zoekselectie op de rest van het archief worden uitgevoerd. Dat hakt erin, uit eigen metingen op deze site bleek de gemiddelde laadtijd per nieuwspagina met 45% toe te nemen.

Ik raad daarom aan om zo’n plugin alleen toe te passen in combinatie met caching. Dat houdt in dat die ingewikkelde zoekselectie niet elke keer opnieuw wordt uitgevoerd, maar alleen op gezette tijden, bijvoorbeeld eens per uur, eens per dag of nog minder vaak. Hoe je caching moet toepassen? Dat hangt af van je contentmanagementsysteem. Vaak heeft zo’n systeem kant-en-klare caching-modules.

En nog een kleine tip, maar met grote gevolgen. Bij een plugin als YARPP kun je kiezen of de gerelateerde berichten onderaan een nieuwsbericht altijd ouder zijn, of ook van recenter datum kunnen zijn. Met andere woorden: mag een nieuwsbericht ook verwijzen naar andere berichten die later zijn gepubliceerd?

Mijn advies: kies altijd het laatste, want dan wordt de pagerank van Google gelijkmatiger over je nieuwsarchief uitgesmeerd. Kies je voor alleen linken naar oudere berichten, dan krijgen de alleroudste berichten uit je archief relatief de meeste pagerank, terwijl je je bezoekers misschien juist liever wat meer actuele nieuwsberichten zou laten lezen.

Dus: mocht de performance er niet onder lijden, dan heb je met het toevoegen van gerelateerde berichten een snelle manier om een nieuwsarchief inhoudelijk te verrijken. Daar worden zowel Google als bezoekers blij van.

Nog even recapituleren

Er zijn talloze manieren om een grote verzameling oude nieuwsberichten beter toegankelijk te maken voor bezoekers én beter vindbaar voor Google, maar paginering is zo ongeveer de allerslechtste.

Mijn twee favoriete methoden om het beter te doen heb ik hierboven beschreven:

• een simpel totaaloverzicht (waar je eventueel een in-/uitvouwmogelijkheid aan kunt toevoegen),
• inhoudelijke links aanbrengen (al of niet geautomatiseerd) tussen verwante berichten.

Natuurlijk zijn er nog meer manieren te bedenken voor een betere structuur. Gebruik je zelf een andere methode, dan ben je welkom om dat hieronder te melden!

Lagere pagerank

Het was ergens in november 2009 toen ik in Google Analytics merkte dat mijn wandelsite Tweevoeter plotseling een dipje liet zien in bezoekcijfers. Niet veel, hooguit zo’n 10 procent, maar wel duidelijk aanwezig. Van de ene op de andere dag 1 op de 10 bezoekers kwijt – en ze kwamen niet terug, niet na een paar dagen, niet na een week, ook niet na een maand.

Wat was hier aan de hand? Door eindeloos te segmenteren in Google Analytics bleek dat de terugloop vooral zat in het bezoek aan de voorpagina en het bezoek via Google. En de oorzaak daarvan was snel gevonden: de Google-pagerank van de voorpagina bleek gedaald van 5 naar 4. Een hele schok. Mijn site had al zeven jaar lang een pagerank van 5 gehad. Waarom opeens die daling?

Twee avonden lang liep ik alle bekende SEO-vuistregels na: zijn er geen belangrijke inkomende links weggevallen, kloppen de metatags, is de HTML wel valide, noem maar op. Zonder succes, het afgelopen halfjaar was er niets fundamenteels veranderd. Had ik soms een belangrijke nieuwe ontwikkeling gemist? Ook een extra rondje langs de bekendste SEO-blogs leverde geen nieuwe inzichten op.

Uitgaande links

Dan maar eens in de vakliteratuur duiken en een recent SEO-boek aanschaffen: SEO Warrior. Een gedegen boek, maar ook dit werk leek in eerste instantie weinig nieuws te bieden. Maar een terloopse opmerking ergens halverwege het boek gaf toch een aanknopingspunt: Google zou minpunten toekennen als een website veel uitgaande links heeft die niet (meer) werken, zo werd gesteld. Hé, dat is interessant, toch maar eens checken.

Tijd om een simpel maar krachtig programmaatje op Tweevoeter los te laten: Xenu’s Link Sleuth. Deze linkchecker loopt alle pagina’s van je site langs en controleert de uitgaande links. Het resultaat loog er niet om: Tweevoeter bevat zo’n 5200 pagina’s informatie met meer dan 6000 links naar andere websites. En daarvan bleken er maar liefst 1100 niet te werken.

Broken links repareren

Meer dan duizend ‘broken links’! Oef, werk aan de winkel. Het repareren van al deze verouderde links kostte bijna een maand. Elke avond een uurtje aan de slag: links verbeteren, links afvoeren en soms hele alinea’s herschrijven als essentiële links niet meer werkten.

Na deze operatie volgde het grote wachten. Waren de verouderde links inderdaad de oorzaak van de gedaalde pagerank? En zo ja, hoe lang zou het duren voordat Google mijn site zou rehabiliteren? Dat laatste bleek anderhalve maand te zijn. Toen liet Google Analytics van de ene op de andere dag weer een sprongetje zien, maar dan de goede kant op. En inderdaad, de pagerank was weer terug op 5. Het kan haast niet anders of die tijdelijke daling had te maken met die meer dan duizend kapotte links. Ik had mijn lesje geleerd.

Kortom

Dus… staat je website vol met uitgaande links? Vertrouw niet op je bezoekers dat ze zo netjes zijn om verouderde links aan je door te geven. Mijn ervaring is dat ze daarvoor simpelweg niet de moeite nemen.

Je zult dus zelf van tijd tot tijd je hele site moeten doorlopen, al of niet met behulp van een geautomatiseerde tool als Xenu. Geen bijster interessante klus, maar de meerwaarde is groot: niet alleen bezoekers waarderen je content meer als je die up-to-date houdt, maar ook Google doet dat.

Daarbij is het verraderlijke van Google dat je niet meteen gestraft wordt voor verouderde links. Het lijkt er dus op dat dat pas gebeurt als voor Google ‘de maat vol is’: van de ene op de andere dag krijg je een lagere pagerank en dus minder bezoekers.

En de gevolgen daarvan zijn nog weken tot maanden zichtbaar. Heb je eenmaal alle links weer gerepareerd, dan duurt het blijkbaar nog een tijd voordat het almachtige Google zijn sanctie weer ongedaan maakt. Ook voor het up-to-date houden van hyperlinks geldt dus het aloude devies: voorkomen is beter dan genezen.

Google Analytics is een walhalla voor wie een website beheert en van cijfers houdt. Vroeger vonden we Nedstat al heel mooi en informatief, maar zonder te overdrijven kun je rustig stellen dat Google Analytics honderd keer meer informatie biedt: welke pagina’s en paginaclusters worden het meest bezocht, hoe komen bezoekers binnen, hoe lang blijven ze op de site, welke pagina’s bezoeken ze daarbij, wat zijn de belangrijkste afhaakpagina’s, en nog véél meer informatie. En dit alles over elke gewenste periode. De resultaten worden getoond in tabellen (te downloaden als Excel-spreadsheet), staaf- en taartdiagrammen. Kortom: Google Analytics is een Efteling voor wiskundigen.

Bijna wekelijks neem ik wel even de tijd om de Google Analytics-grafiekjes te bekijken. En vrijwel altijd stuit ik wel op een verrassend nieuw inzicht in een van mijn websites. Een voorbeeld betreft mijn wandelsite Tweevoeter.nl. In november 2005 was ik om technische redenen genoodzaakt om alle pagina-adressen van deze site te voorzien van de extensie .php. Binnen enkele weken had Google alle nieuwe adressen verwerkt.

Operatie geslaagd? Helaas, een paar honderd andere websites bleven linken naar verouderde pagina’s. De belangrijkste mailde ik met het verzoek hun link aan te passen, maar daar werd maar mondjesmaat gehoor aan gegeven. Drie maanden later gaf Google Analytics aan dat nog steeds 20 procent van alle bezoekers op een niet-bestaande pagina terechtkwam. Dat is veel.

Volgende ingreep: een error 404-pagina. Voor wie deze term niet kent: een error 404 is de fout die je krijgt als je een niet-bestaand adres intikt, bijvoorbeeld van een pagina die inmiddels verhuisd is. Door de error 404 op te maken in de vormgeving van je site, inclusief alle navigatiemenu’s, kunnen bezoekers vanuit de niet-bestaande pagina doorklikken naar andere delen van je site en op zoek gaan naar de gewenste informatie.

Operatie alsnog geslaagd? Helaas. Einde 2006, een jaar na de adreswijzigingsoperatie, viel me bij mijn wekelijkse rondje Google Analytics iets op. De gemiddelde klikdiepte (het aantal bezochte pagina’s per bezoeker) voor de hele site lag op 2,8. Dat is niet veel. Toen ik vervolgens de relatie legde tussen ingangspagina en klikdiepte, dan bleek de error 404-pagina met afstand onderaan te staan met een gemiddelde klikdiepte van slechts 1,2. Omgerekend: minimaal 80 procent van de bezoekers die een niet-bestaande Tweevoeter-pagina bezochten, besloot direct af te haken; hooguit 20 procent (en waarschijnlijk nog een stuk minder) deed nog een poging de informatie elders op de site te vinden.

Conclusie: zelfs een opgemaakte error 404-pagina met een nette foutmelding is voor de meeste bezoekers een afknapper. Om de klikdiepte wat op te schroeven zit er maar één ding op: alle 404-errors wegwerken, zodat bezoekers alleen op pagina’s terechtkomen met relevante inhoud. Om dat voor elkaar te krijgen heb ik eerst in beeld moeten krijgen welke niet-bestaande pagina’s het meest werden opgevraagd. Ik heb daarop een scriptje gemaakt dat mij een e-mail stuurde zodra iemand een 404-error kreeg. De eerste dag kreeg ik zo’n 1500 e-mails. De belangrijkste niet-bestaande pagina’s heb ik daaruit gevist. Voor elke pagina heb ik een zogeheten ‘redirect’ aan mijn .htaccess-bestand toegevoegd, bijvoorbeeld:


RedirectMatch permanent ^/drenthe/$ http://www.tweevoeter.nl/drenthe.php


Deze regel betekent dat elke bezoeker van het adres www.tweevoeter.nl/drenthe/ automatisch wordt doorgeschakeld naar het nieuwe adres www.tweevoeter.nl/drenthe.php. Zo heb ik elke niet-bestaande pagina gekoppeld aan het nieuwe adres. Met snel resultaaat: binnen een dag was het aantal mailtjes gezakt tot nog maar een paar honderd. En een week later nog maar 50. Je vraagt je misschien af: waarom heb je deze redirects niet meteen in 2005 ingebouwd? Dat had een praktische reden: de site draaide toen nog op een Windows-server in een shared hosting-omgeving. Nu staat de site op een eigen virtuele Linux-server en dan heb je veel meer mogelijkheden om de webserver te beïnvloeden.

Inmiddels bevat mijn .htaccess-bestand een stuk of 500 redirects. Dat is erg veel en het zal ook de webserver iets vertragen, maar 404-errors komen vrijwel niet meer voor. En het belangrijkste: volgens Google Analytics is de klikdiepte gestegen tot 3,3, dus een verhoging van 0,5. Dit verschil lijkt weinig indrukwekkend, maar het betekent wel dat je met hetzelfde aantal bezoekers bijna 20 procent meer pageviews genereert en de advertentie-inkomsten navenant stijgen. En dat met hooguit een halve dag werk. Was elke halve werkdag maar zo lucratief…

Overigens ben ik nog steeds niet van de 404-errors verlost, ik krijg nog altijd zo’n 20 tot 30 mailtjes per dag. Maar dit heeft andere oorzaken. Aan de adressen te zien zijn dit meestal geen verdwaalde bezoekers, maar pogingen van hackers om uit te zoeken welke toepassingen op mijn site zijn geïnstalleerd. Verder zijn er ook wel eens bezoekers van vlees en bloed die behoorlijk wat af blijken te knoeien op je site. Maar dat is weer een verhaal apart…

Uit een onlangs gehouden experiment op Nu.nl blijkt dat trefwoorden in koppen goed werken. Nu.nl-columnist Nico Dijkshoorn heeft als test een column geschreven over Britney Spears en Steve Irwin met als kop ‘Britney naakt en Steve Irwin dood’. Dit artikel staat vol met relevante woorden over de twee beroemdheden. Als je nu op Google zoekt op ‘Britney naakt’, staat het artikel op de derde plaats. Verhagen: ‘Het wekt geen verbazing dat de column erg goed gelezen is.’

Uit eigen ervaring kan ik beamen dat zoekmachinevriendelijke koppen inderdaad heel goed werken. Maar wat ik me hierbij afvraag: wat voor soort bezoekers levert dat op? Zijn dat bezoekers die via Google zo’n treffer aanklikken, snel even kijken wat voor pagina dit is en dan even snel weer wegklikken? Of zijn dat bezoekers die na het lezen van deze column over Britney doorklikken naar andere artikelen op Nu.nl? Met andere woorden: in hoeverre dragen zoekmachines bij aan een vaste bezoekerskring en de branding van je merk? Dit is helemaal niet zo moeilijk uit te zoeken: gratis diensten als Google Analytics leggen ook de relatie tussen herkomst en klikdiepte van bezoekers.

En zouden Google-vriendelijke koppen zich ook tegen je kunnen keren? Stel dat een bezoeker constateert: dat Nu.nl kom ik elke keer in de zoekresultaten tegen, maar ik vind er nooit wat ik werkelijk zoek. In dat geval bouwt Nu.nl een slecht imago op: je hebt er nooit wat aan, dus niet meer aanklikken als je deze site bij een volgende Google-zoekactie tegenkomt. Ik heb dat zelf bij een site als Kelkoo. Kom ik steeds weer tegen als ik naar bepaalde producten zoek, maar omdat ik er nooit vind wat ik zoek, sla ik die site steevast over bij het doornemen van zoekresultaten. Scheelt weer een treffer die ik niet hoef te bekijken.

Nog een kanttekening: hoog scoren in Google is mooi, maar betekent dat automatisch ook dat meer bezoekers doorklikken naar jouw site? In hoeverre speelt de omschrijving bij een link (in Google de zwarte tekst eronder) daarbij een rol? Kun je bij een bepaalde Google-zoekactie op de derde plaats staan en dankzij een goede omschrijving in je webpagina’s (META NAME=”description” CONTENT=”vul zelf maar in”) toch vaker aangeklikt worden dan de nummer 1?

» www.computertotaal.nl/dvd

De Vos & Jansen Marktonderzoek heeft in samenwerking met Search Engine Mediabureau Checkit eyetracking onderzoek gedaan naar hoe men bij zoekmachines kijkt als men met verschillende intenties het web opgaat.

Goed, kom maar op met de resultaten.

Het blijkt dat kopers meer zoekresultaten bekijken en meer gericht zijn op merken dan informatie zoekers.

Daar gaan we al. Wie de vergelijking maakt met de offline wereld, ziet direct in dat dit een open deur is.
Dat komen enkele conclusies met betrekking tot zoekgedrag:

1. Consumenten kijken gemiddeld 1,1 seconde naar één zoekresultaat.
2. 98% bekijkt de niet gesponsorde zoekresultaten.
3. 96% bekijkt de bovenste (drie) gesponsorde zoekresultaten.
4. 31% bekijkt de rechtse gesponsorde zoekresultaten.
5. Kopers kijken langer (gemiddeld 11,4 sec.) en naar meer resultaten (gemiddeld 10) en focussen op vertrouwde merknamen.
6. Kijkers kijken korter (gemiddeld 9,4 sec.) en naar minder resultaten (gemiddeld en letten meer op inhoud dan op merkbekendheid.

OK, dit is zeker interessant. Duidelijk is dat tekstadvertenties boven de zoekresultaten ruim drie keer zo vaak gezien worden als aan de rechterkant. Een belangrijke vraag voor adverteerders is dan wel of de klikpercentages zich net zo verhouden, maar waarom is dat dan weer niet onderzocht?
Dan nog wat conclusies met betrekking tot zoekmachinemarketing:

1. Zorg dat u met uw website op een hoge positie komt te staan. Hierdoor wordt uw resultaat opgemerkt en daarnaast wordt de inhoud van het zoekresultaat als relevant en actueel ervaren.
2. Probeer een hoge positie te behalen binnen de natuurlijke zoekresultaten, want die worden het beste en langste bekeken door consumenten. Kopers nemen overigens ook de moeite om naar de onderste resultaten op de eerste pagina te kijken.
3. Gebruik de volgende elementen: bekende, betrouwbare merk,- en websitenamen, beschrijving van interessante websitefuncties, aanwezigheid van prijsindicaties, het herhalen van de zoekterm en aanwezigheid van indicaties van de omvang van het aanbod op een website. Dit zijn voor consumenten redenen om door te klikken.
4. Gebruik geen hoofdletters, schreeuwende teksten en uitroeptekens, want dit wordt als irritant ervaren.
5. Zorg dat de boodschap binnen een seconde te begrijpen is.

Ik ben sprakeloos. Tien jaar geleden gaf usability-goeroe Jakob Nielsen precies dezelfde adviezen in zijn tweewekelijkse columns. Anno 2007 moeten we dus concluderen dat de zoekmachinemarketing even ver is als de usability-wereld tien jaar geleden. Overigens heb je helemaal geen usability-deskundige (en ook geen internetmarketeer) nodig om dit soort voor de hand liggende conclusies zelf te bedenken.
En het wordt nog erger:

Het Tijdschrift voor Marketing, waarin dit onderzoek werd gepubliceerd zegt “[…]als de uitvoering van dit onderzoek één ding aantoont, dan is het wel dat zoekmachinemarketing snel volwassen wordt.”

Volwassen worden door tien jaar oude conclusies in een nieuw jasje te hijsen?

Google heeft een geautomatiseerd systeem waar websitebeheerders de status van hun website in de index kunnen nagaan en eventuele problemen kunnen signaleren. Dat systeem zegt echter meestal dat er geen probleem is met de getroffen site. De beheerder kan een formulier invullen met een beschrijving van het probleem, maar Google zal daar zelden of nooit op antwoorden.

Ook via e-mail of via telefoon is Google niet bereikbaar. De Google-nieuwsgroepen voor webmasters lijken tegenwoordig meer op een zelfhulpgroep voor bijgelovigen, waar allerlei theorieën worden verkondigd waarom deze of gene site uit de index is verdwenen, zonder dat ooit een echte verklaring wordt gevonden.

Als de problemen te flagrant zijn, lost ‘iemand’ van Google ze op, maar dit gebeurt meestal zonder uitleg waarom het misging. ‘Dit doet me denken aan een oude Star Trek episode,’ schrijft iemand in de Google nieuwsgroep voor webmasters, ‘waar de onwetende inboorlingen niet begrijpen waarom goede dingen verschijnen, maar gewoon knielen voor hun god, hem bedanken en een of twee maagden offeren om hem blijvend gunstig te stemmen.’

Lees ook even de rest van de hilarische vergelijking met Star Trek:

So I’ve jammed a bone in my nose, put on my grass skirt, and just need to know where the mighty Goog El is so I can go sacrifice a virgin and keep it happy. Any guidance on exactly where to perform the ritual is welcome. Until guidance arrives, we will continue to beat our drums, spin and dance and hope for the best.

Maar een beetje jammer is dat de rest van de column weinig hout snijdt. Neem bijvoorbeeld:

Search Engine Optimalisation of SEO – optimalisatietechnieken waarmee websites hopen hoger te scoren in zoekopdrachten – heeft meer en meer perverse bijwerkingen. Zo krijgen journalisten van Angelsaksische kranten zoals The New York Times of The Guardian tegenwoordig les over hoe ze hun koppen ‘Google-vriendelijk’ kunnen maken. Gedaan met leuke woordspelingen of poëtische ontboezemingen, nee een krantenkop moet vandaag zoveel mogelijk relevante steekwoorden bevatten die hoog scoren in Google. Geen ‘Goodbye Lenin, Sputnik and Mog’ (namen van kippen die eraan moeten omwille van de vogelgriep), maar wel ‘Poultry turned to pulp as workers switch sites’ (het allitereert tenminste nog).

En de verklaring:

Dat is natuurlijk niet de schuld van Google, eerder een indicatie van de domheid van zoekrobotten en zoekalgoritmes die nog altijd zeer slecht zijn in het interpreteren van natuurlijke taal.

Zoekalgoritmes hebben inderdaad hun onvolkomenheden, maar het is veel te gemakkelijk om de techniek de schuld te geven. Vijf jaar geleden waren de algoritmes van Google immers nog veel beperkter, maar toen kregen journalisten nog geen instructies hoe ze Google-vriendelijke moesten maken. Er is dus iets anders aan de hand.

Ik zou zeggen: de werkelijke oorzaak is de domheid van de hele internetwereld. Jarenlang hebben we (inclusief het journaille) Google opgehemeld en ons nooit kritisch afgevraagd hoe goed dit zoeksysteem nu werkelijk is in vergelijking met zijn concurrenten. Elke scheet die Google liet, was gelijk nieuws. En nu vragen we ons af hoe het toch komt dat iedereen wanhopig probeert om beter vindbaar te worden in Google? Is dat gek? We hebben dat toch zelf over ons afgeroepen?

Overigens is er niets mis met een Google-vriendelijke kop. Woordspelingen in nieuwskoppen zijn leuk in kranten en tijdschriften, maar op internet helemaal passé. Dat komt niet door Google, maar door het surfgedrag van internetgebruikers. Die lezen geen hele stukken meer om te beoordelen of ze die wel of niet interessant vinden. Ze kijken alleen naar de kop en besluiten in een fractie van een seconde of ze wel of niet het hele bericht willen lezen. Dat journalisten daarop inspelen, kun je toch niet ‘pervers’ noemen?

Maar daar is een veel eenvoudiger methode voor: zoek in Google met site:www.uwsite.nl en u ziet direct hoeveel (en welke) pagina’s zijn geïndexeerd.

Google presenteert de Sitemap vooral als service voor webmasters, maar het lijkt erop dat het vooral Google zelf is die er baat bij heeft. Google hoeft immers nog maar één bestand per website op te halen om te kijken wat de nieuwe pagina’s zijn. En niet onbelangrijk: aan de hand van dit XML-bestand ziet Google meteen of er ook pagina’s verdwenen zijn. Anders zou Google bij elk bezoek de hele site opnieuw moeten doorspitten. Bij grote websites kan dit Google dus heel wat werk besparen.

Verschillende webloggers, zoals Google Blogoscoped, vragen zich af waarom Google niet gewoon RSS-feeds gebruikt om nieuwe pagina’s op het spoor te komen. Een sitemap en een feed zijn echter twee verschillende dingen: een feed geeft alleen de nieuwste pagina’s, een sitemap álle pagina’s van een site. Met een sitemap zie je dus ook welke pagina’s verdwenen zijn, bij een feed niet. Een sitemap gelijkstellen aan een feed is in bibliotheektermen net zoiets als een catalogus gelijkstellen aan een aanwinstenlijst.

Tot zover het technische perspectief. Vanuit de gebruiker zijn de gevolgen misschien nog zelfs veel interessanter. De Google Sitemap heeft namelijk veel weg van een eerste poging van Google om het diepe web te doorgronden, het deel van internet dat achter archiefdeuren en in lokale databanken zit verscholen. Webmasters die hun dynamische internetcontent toegankelijk willen maken voor de buitenwereld, hoeven slechts één inhoudsopgave in XML te maken en Google doet de rest.

Overigens ligt bij de Google Sitemap ook het gevaar van cloaking op de loer. Met zo’n sitemap is het gemakkelijker dan ooit om Google een nepsite voor te schotelen die alleen maar uit handige trefwoorden bestaat.

Update 17/6
Een handige site om XML-sitemaps te genereren: www.sitemapspal.com.